603 keer bekeken

gemiste kans bij jheronimus bosch herdenking

  • zaterdag 20 februari 2016 @ 11:50
    #3
    reactie op (#2) bernard-de-clairvaux
    Boek Mercatorfons: 608 pagina's + foedraal = 125 euro...

    Soms denk ik ook dat het beter is van een goed diepgaande analyse te lezen, liefst gepaard met mooie plaatjes, die je inzicht geeft en vooral het brede verband legt met persoonlijke levens, historische en culturele invloeden, zodat je alles kan kaderen en je hunkering geeft om het kader nog dieper te onderzoeken. We hebben het op deze club al dikwijls over gehad over de city- en andere marketing, bijvoorbeeld tne tijde in Vlanderen had je van die serie tentoonstellingen in de trant van "Van Van Eyck tot Durer" en den "Van X tot Y". Indien er geen laagdrempeligheid zou zijn dan heb je inderdaad geen tentoonstellingen meer, want dat verzamelen van die kunstwerken vraagt altijd veel kostbare tijd en energie. Idem dito met TV programma's, indien ze niet laagdrempelig zouden zijn dan zou er geen TV meer zijn. Het belangrijkste vind ik bij dergelijk momentum is dat er toch plots geld vrijkomt voor restauratie en analyse. Ik heb het nieuwe boek van het Mercatorfonds nog niet in mijn handen gehad, maar ik vermoed dat daar wel een diepe analyse zal staan, en wegens de diepte ervan en de mooie vormgeving, zal dat boek weer peperduur zijn. Dat heb je dan als iets niet laagdrempelig is. En ja, je moet het toch ook eens het echt gezien hebben, want dan verschiet je soms van de grootte van het werk, die gedetailleerde foto's in boek of op internet geven soms een verkeerde indruk over de grootte en de kleuren.

  • vrijdag 19 februari 2016 @ 20:50
    #2
    reactie op (#1) antonius_

    Dit verhaal heeft natuurlijk meerdere kanten. De recente documentaire ging over materiële onderzoek en datering, maar vooral over de internationale museum-industrie. Het totale gebrek aan collegialiteit was echt stuitend om te zien, met als dieptepunt de conservatrice van het Prado. Vanuit een soort omgekeerd chauvinisme heeft men daar Bosch als El Bosco tot nationaal erfgoed verheven, zonder enig besef van de cultuur-historische invloed van de Nederlanden op het Spanje van de 15/16de eeuw. De Tuin der Lusten is notabene geroofd uit het paleis van Willem van Oranje en is feitelijk oorlogsbuit. Met zo weinig historisch besef is het een godswonder dat de tentoonstelling überhaupt is doorgegaan. Het Bosch-onderzoek bestaat al 100 jaar, gericht op zowel inhoudelijke duiding als technische en stilistische datering. Iedere professional (en liefhebber) weet, dat er vraagtekens zijn bij diverse Boschiaanse werken. Het feit dat deze werken na zijn dood zijn ontstaan, is eigenlijk een groot huldebetoon aan Bosch, maar vooral ook een extra hulpmiddel bij het duiden van zijn eigenhandige werk. Hoe meer informatie en  'circumstantial evidence', hoe beter. Een copie is daarbij net zo waardevol als een (verloren) origineel werk. Professionals weten dat, of horen dat te weten. Als het Bosch-onderzoeksteam e.e.a. 'diplomatieker' zou hebben aangepakt, zou dat hypocriet en onwetenschappelijk zijn geweest.

    In de communicatie, of beter de hype, rond de tentoonstelling is tot heden te weinig aandacht besteed aan de betekenis(sen) in Bosch' werk. Men komt niet verder dan dooddoeners al 'hels' en 'duivelskunstenaar'. Over de duiding van het Bosch-oeuvre wordt nog continu gedebatteerd en er verschijnen jaarlijks meerdere boeken over. De tentoonstelling zal vanzelfsprekend de meest actuele inzichten bieden, die ook in de catalogus nagelezen kunnen worden. Ik maak me dus geen zorgen over de inhoudelijke informatie die de bezoeker over zich heen gestort zal krijgen. Het zegt wel iets over cultuurmarketing: blijkbaar moet dat ook gepaard gaan met ronkende kreten en vermeende intriges. Dat schudt het publiek wakker en vult de rijen voor de museumpoort. Daar kunnen we cynisch over doen, maar de realiteit is: zonder hype, geen omzet. Zonder omzet, geen tentoonstelling. Laten we dus maar gewoon in de rij gaan staan en dankbaar glimlachen naar de mensen om ons heen. Samen maken we dit avontuur mogelijk.

  • vrijdag 19 februari 2016 @ 18:39
    #1

    Ik hecht zeer aan de mening van deskundigen, per slot: ieder zijn vak.

    Ik ben een beetje teleurgesteld in de wijze van handelen van het onderzoeksteam vanuit 's -Hertogenbosch/Nijmegen

    Men heeft zich kennelijk gericht op het bewijs van de echte Bosch; mijn idee een gemiste kans.

    Geleerden uit Leuven en Gent komen in het geweer en stellen dat de kruisdraging uit Gent wel echt is.

    Prado is het ook niet eens met de bevindingen van Koldewij c.s.

    Wij willem de DOEKEN verstaan, ....begrijpen en niet meegesleurd worden in een discussie over wie het penseel vasthield.

    Er is toch een beroepsdeformatie bij historici; ook in de bijdragen bij de tentoonstelling in 1967 lees ik dezelfde niet interessante discussie.

    Ik had gehoopt op een begin van introductie op de iconografie van de doeken. Niemand van de specialisten/geleerden pakt dit op.

    BEROEPSDEFORMATIE ?

     

     

    onderschrift.jpg