378 keer bekeken

De christenen en de vernietiging van de antieke cultuur.

  • dinsdag 24 oktober 2017 @ 19:13
    #10
    reactie op (#9) antonius_

    Ingewikkelde materie. Diverse middeleeuwse theologen probeerden het Christendom juist te verdedigen door parallellen aan te wijzen met Griekse en Romeinse filosofen, met het idee: 'dan moet het wel goed zijn'.

    Over het boek van E. Meijering: ik kende het nog niet, maar volgens mij wel een goed boek. Geen religieuze uitgeverij, met een goede status mbt historische boeken. Ik zet hem op mijn lijstje.

  • dinsdag 24 oktober 2017 @ 15:16
    #9
    reactie op (#8) Calamandja

    Ik ken geen van de genoemde boeken; de titels geven aan dat ze gaan over de vroegste christendom.

    Bekend is natuurlijk dat de kerk op de bok gezet werd door het Romeinse rijk. Een boek dat mij heel ver heeft gebracht is het

    boek dat ik hier al heb aangegeven: De middeleeuwse ideeenwereld 1000-1300. Daarin wordt beschreven hoe binnen de christelijke

    gemeenschap gewerkt werd aan een eigen ideeenwereld, die voor al de vorige in de plaats kon treden. Daarmee werden dus feitelijk

    de antieke culturen buitenspel gezet / overboord gegooid. Misschien sluit dit aan op je zoektocht.

     

    onderschrift.jpg

  • dinsdag 24 oktober 2017 @ 14:08
    #8
    reactie op (#7) penrose
     

    Om terug weer terzake te komen, en wegens het feit dat alle boeken van Trouillez zijn uitverkocht (buiten zijn laatste over de Franken) of tweedehands aan woekerprijs worden aangeboden (65 euro voor het boek van Petrus tot Constantijn op bol.com), vond ik ook nog volgend boek over de eerste christenen.

    Het betreft het boek "Geschiedenis van het vroege Christendom, van de jood Jezus van Nazareth tot de Romeinse keizer Constantijn" van een zekere E. Meijering. Is deze schrijver en/of dat boek jullie bekend? Betreft het een historische analyse, of hebben we een predikant aan de lijn?

     

  • dinsdag 24 oktober 2017 @ 09:33
    #7
    reactie op (#6) Calamandja

    Bedankt voor je positieve reactie, voorman!

    Heb het boek 'Jesus' van Küng onmiddellijk besteld...

     

    Toch nog even meegeven dat het begrip "ken uzelf" eerder bedoeld is om onderscheid te leren maken tussen de drie "zelven" die de mens heeft:

    1. het Lagere Zelf, dat is het ego, het ik, de persoonlijkheid, die we allemaal zo hoog achten;

    2. het Hogere Zelf, dat is de ziel, als instrument om tot verlossing te komen, en als karmadrager bij reïncarnaties;

    3. het Ware Zelf, dat is onze oorspronkelijke goddelijke staat, sluimerend in de mens omdat we dat niet meer weten...

     

  • maandag 23 oktober 2017 @ 14:18
    #6
    reactie op (#3) penrose

    Beste Penrose, ik had van jou niets anders verwacht; ik heb je website mogen ontdekken. Ik heb zopas het boek "Jezus" achter de rug van Hans Kung. "Wie was Jezus en welke was zijn betekenis voor hij bedolven geraakte onder de kerkelijke leer? Voor lezers die wel of niet geloven, én voor mensen di edie dat graag zouden willen maar teleurgesteld zijn door de kerk." staat op de achterflap. Een zeer interessant boek, waar Kung het verschil wil maken tussen historiciteit en "ficite" of hoe je teksten dient te interpreteren. Kung was verplichte lectuur toen ik lang geleden bij de jezuieten in Antwerpen toegepaste economie ging studeren. Maar op die leeftijd lapte ik dat natuurlijk aan mijn laars met als gevolg dat ik herexamen had voor het vak godsdienst. De jezuieten ben ik wel dankbaar voor de liefde voor de geschiedenis die ze mij hebben bijgegracht via de lessen van Karel Van Isacker, de interesse voor psychologie en antropologie via de lessen van Herwig Arts, de kennis van het Marxisme door Louis Van Bladel, en zo kan ik nog een tijdje doorgaan. De lessen ethiek gaven aanleiding om mij als gewetensbezwaarde aan te dienen en een burgerdienst te vervullen ipv de klassieke legerdienst. Buiten Van Isacker waren de meeste jezuieten zeer kritisch voor het instituut kerk. Als gevolg van de kritische ingesteldheid van de jezuiëten en mijn opvoeding stel ik het inderdaad wel op prijs van een boek te lezen dat geschreven wordt door iemand die in wetenschappelijke midden een naam heeft, liefst een professor-doctor in de materie, zoals Trouillez; wat niet belet dat boeken van SLavenburg hier thuis wel rondslingeren. Ik lees volgende passage in Wikipedia over Slavenburg, en daar kan ik wel inkomen, want wat hij zegt komt overeen, volgens mijn huidige kennis, met wat Meister Eckhart zei en ook zenmeester Dogen: "Er is geen verlossing van buitenaf of van bovenaf - door Jezus, gestorven aan het kruis - maar de verlossing die de mens in zijn eigen leven kan bewerkstelligen als hij bereid is de Christus in zichzelf op te laten staan. Als hij bereid is de weg te gaan die Jezus aanwijst in diens leringen, staat daarbij een ding centraal: "Ken uzelf." De weg van zelfkennis is de enige weg om te komen tot Godskennis." En daarmee ben ik nu bezig, maar de weg is lang ... 

  • maandag 23 oktober 2017 @ 13:44
    #5
    reactie op (#4) bernard-de-clairvaux

    Dank voor de input, ik ben wat gaan googelen naar Pierre Trouillez en vond er een samenvatting van een lezing die hij gaf in 2014 aan de KUL over "De vroege christenen, een succesverhaal. Van Petrus tot Constantijn: de eerste drie eeuwen christendom". Er is aan het eind van de samenvatting een overzicht van de BIBLIOGRAFISCHE REFERENTIES:

    • Simon JONES, De wereld van de vroege Kerk,  Zoetermeer, Boekencentrum, 2012, ISBN 978 90 239 20632.
    • LANE FOX R., De droom van Constantijn. Heidenen en christenen in het Romeinse Rijk, 150 n.C – 350 n.C., Amsterdam, Agon, 1989.
    • PRAET D., De God der goden. De christianisering van het Romeinse Rijk, Kapellen/Kampen, Pelckmans/Kok-Agora, 1995.
    • PROVOOST A., De eerste christenen. Hun denken en doen, Leuven, Davidsfonds, 2009.
    • STARK R., De eerste eeuwen. Een sociologische visie op het ontstaan van het christendom, Baarn, Ten Have, 1998.
    • TROUILLEZ P., Van Petrus tot Constantijn. De eerste christenen, Leuven, Davidsfonds, 2002.

    De samenvatting van zijn lezig is als volgt:

    1. De ware toedracht van de vervolgingen

    Het is een taai misverstand dat het heidense Romeinse Rijk de christenen permanent vervolgd heeft. In werkelijkheid leefden de christelijke minderheid en de heidense meerderheid meestal vreedzaam samen met elkaar. Maar zolang het christendom door de overheid niet als een geoorloofde godsdienst erkend werd, bleven vervolgingen altijd mogelijk. Dit betekende dat de bekering tot het christendom altijd risico’s met zich meebracht.   

    2. Een succesrijke beweging – motieven tot bekering

    De groei van de Kerk in de eerste drie eeuwen was een constant succesverhaal, al blijft nuchterheid geboden: rond 300, kort voordat Constantijn het christendom erkende, vormden de christenen in het Romeinse Rijk 5 à 8% van een bevolking van ca. 60 miljoen. Maar die kleine minderheid christenen kon zich wel steeds verheugen in een stijgend aantal leden. Hoe kan constante groei verklaard worden, temeer daar het christen-worden geen maatschappelijk aanzien met zich meebracht?

    a. Het getuigenis van de martelaren heeft zeker heidenen tot bekering aangezet, maar men mag de impact ervan niet overdrijven.

    c. Echt invloedrijk was het getuigenis van christenen in het dagelijkse leven, door hun levenshouding en de mond-tot-mondreclame die ze voor hun geloof voerden.

    d. Dit getuigenis was mogelijk omdat de Kerk kon rekenen op bijzonder toegewijde leden. Dat was juist te danken aan het feit dat ze veeleisend was in een sfeer van religieus pluralisme en relativisme. In ruil bood ze echter een goed uitgebouwd sociaal vangnet aan.

    e. Het belangrijkste bekeringsmotief was zeker het intense samenhorigheidsgevoel, dat de grenzen van sekse, etnie, financiële en sociale status oversteeg.

    3. Een gemeenschap van zusters en broeders

    In de oudheid was de Kerk de enige institutie die iedereen alleen basis van dezelfde geloofsvisie en de morele beginselen verwelkomde. Voorbeelden:

    a. Anders dan in de samenleving telden de vrouwen in de Kerk volledig mee: inspraak bij  cruciale aangelegenheden, voorgangsters in de missionering en de caritas …

    b. Binnen de Kerk waren de slaven evenwaardig aan de meesters en ze konden zelfs tot het kerkelijke ambt toetreden.

    c. Uit de lijst van de martelaren van Lyon van 177 blijkt hoe de lokale christelijke gemeenschap een multi-etnisch karakter had. 

    d. De Kerk heeft nooit de zonde gebagatelliseerd, maar tegenover puriteinse stromingen die alle zondaars uit haar midden wilden bannen, heeft ze zich altijd schrap gezet en koos ze voor een ‘volkskerk’ met heiligen én zondaars tegen een zuivere heiligenkerk.

    4. En wat na Constantijn?

    Toen Constantijn met zijn Edict van Milaan van 313 het christendom erkende en de Kerk begon te begunstigen, heeft hij in de eerste plaats de spirituele kracht van de christelijke minderheid erkend. De Kerk zelf heeft van haar nieuwe positie in de maatschappij gebruik gemaakt om in die maatschappij iets volstrekt nieuws te introduceren: een netwerk van caritatieve instellingen, die tot vandaag hun dienst aan de mens in nood bewijzen.

    Gewijzigd op 2017-10-23 13:45:46
  • maandag 23 oktober 2017 @ 11:15
    #4
    reactie op (#3) penrose

    Pierre Trouillez heeft bij het Davidsfonds een aantal heel goede boeken uitgegeven over de eerste eeuwen van het Christendom, onder de Romeinen en Franken.

    Deel 1: Van Petrus tot Constantijn, de eerste Christenen

    Deel 2:Bevrijd en gebonden. De kerk van Constantijn

    Deel 3: De Germanen en het Christendom

    Deel 4: De Franken en het Christendom

    Deel 2 en 4 staan in mijn kast en ik vond ze erg prettig geschreven.

    Ook erg goed: De God der Goden, de christianisering van het Romeinse Rijk. Geschreven door Danny Praet, bij Pelckmans/Kok Agoro. Veel inzicht en overzicht in 200 pagina's.

    Zelf vond ik 'the rise of christianity' van Rodney Stark een geweldig boek. Hij benadert e.e.a. vooral sociologisch. De rol man/vrouw is bijvoorbeeld interessant en hij trekt interessante parallellen tussen de groei van de christelijke gemeenschap en huidige sektes, zoals de Hara Krishna's.

    Het boek over de gewelddadige christenen dat je noemt, zag ik inmiddels ook liggen in de boekhandel. Je kon er op wachten dat er een vergelijking zou worden met hedendaags extremisme en het valt natuurlijk niet te ontkennen dat er veel foute dingen gebeurden uit naam van het (groeiende) christendom. De gruwelijke moord op de filosofe Hypatia is een bekend voorbeeld. Maar de christelijke sektes konden er onderling ook wat van. De gestage groei van het christendom heeft naar mijn indruk toch vooral met het 'zorgaspect' te maken. In het heden zorgden christenen voor elkaar (donaties van rijk aan arm) en in het hiernamaals stond hen zelfs wat beters te wachten. Dit in tegenstelling tot allerlei wazige goden, die niet 'hielpen' en zonder repercussies konden worden ingeruild.

  • maandag 23 oktober 2017 @ 10:01
    #3
    reactie op (#2) Calamandja

    Een objectief historisch boek over het christendom ga je niet vinden, om de eenvoudige reden dat bijna alle boeken geschreven zijn door christenen...

    Kijk naar jezelf: Slavenburg verwijs je zonder enige argumentatie naar de esoterie.  Maar wat is esoterie?  Esotierie is een uitvinding van de christenen om hun vijanden te benoemen.

    Het is toch algemeen geweten dat geschiedenis geschreven werd en wordt door overwinnaars.  Ook het christendom moet je zo beschouwen, en zij moordden de moslims meedogenloos uit, in naam van god, net zoals nu het omgekeerde gebeurt in naam van allah... 

    Voor mij persoonlijk bestaat het chistendom alleen als cultuur, met prachtige kunstwerken als uiting.  Je kan het christendom nauwelijks een godsdienst noemen: het oude testament is de joodse wetgeving waarin hun god Jehovah vertaald werd als 'de Heer', en het nieuwe testament wordt gepredikt door een jood, die evenwel door het jodendom niet erkend wordt.  Het christendom heeft de booschappen van Jezus niet begrepen, en zijn dan maar die boodschapper zelfgaan aanbidden...

    Hierop hoeft geen reactie te komen, hoor, ik wilde dit maar gewoon effe kwijt,

    marc

  • zondag 22 oktober 2017 @ 22:52
    #2

    Intussen heb ik dat boek van Slavenburg teruggevonden, het betreft het verguisde christendom en ik las het volgende:

     

    In Het verguisde christendom gaat Jacob Slavenburg op zoek naar de oorsprong en teloorgang van de vroegste kerk. Die vroegste kerk was die na Jezus’ dood ontstond en tot aan de verwoesting van Jeruzalem bestond. Van 30 tot 70 na Chr..
    Het verguisde christendom is een bewerking van Opus Posthuum, een uitgave uit 2001.

     

    Dus slechts enkele jaren van het christendom en dus iets anders dan wat ik zoek.

    Gewijzigd op 2017-10-22 22:53:05
  • zondag 22 oktober 2017 @ 21:15
    #1

    Ik ben al een tijdje op zoek naar een goed historisch boek over hoe de christenen zo belangrijk zijn geworden in de middeleeuwen, hoe is dit gestart in de oudheid en geëvolueerd in de middeleeuwen, tot de nieuwe tijd toe? Ik had een boek gezien van een zekere Slavenburg, maar die naam kwam ik vooral tegen in esoterische werken.

    Vandaag ontdekte ik volgend boek: 'Eeuwen van duisternis. De christelijke vernietiging van de klassieke cultuur' | Catherine Nixey | Hollands Diep | 398 p. |29,99 euro| Vertaling: Aad Janssen, Marianne

    We hadden het hier op het forum over het feit dat de Barbaren en zeker de Franken niet de bedoeling hadden de cultuur van de Romeinen te vernietigen. De christenen zouden daarvoor dus gezorgd hebben, in de middeleeuwen lag de verhouding met Aristoteles, Archimedes en andere Griekse geleerden heel moeilijk om het eufemistisch uit te drukken, dat lazen we in het boek Gods filosofen.

    wat we niet lazen in dat boek is de daadwerkelijke vernietiging van beelden, boeken tempels op een wijze die aan IS doet denken.

    Over het geweld en de onverdraagzaamheid van het vroege christendom schreef Nixey het boek Eeuwen van duisternis, een overzicht van moord, brandschatting en vernieling op een voorheen nooit geziene schaal. Op een paar eeuwen tijd slaagden de christenen erin de antieke cultuur te beëindigen: weg Griekse filosofie en weg Romeins secularisme. In de plaats kwam het Boek.’

    Dank bij voorbaat voor jullie boekentips.