1121 keer bekeken

Ambrosius van Milaan

  • maandag 01 maart 2010 @ 17:09
    #12
    reactie op (#11) Marjoke

    Ik heb het live mogen aanschouwen in 2001, maar toen had ik zelf nog geen digitale camera. Deze is dus ergens vandaan gegoogled. Ik vond Perugia overigens een heel mooie stad, veel stadser, levendiger dan Sienna bijvoorbeeld. Nadeel was, dat het met de auto meteen napolitaanse taferelen opleverde ;-)

  • maandag 01 maart 2010 @ 14:44
    #11
    reactie op (#10) bernard-de-clairvaux

    Toen ik die foto zag, dacht ik gelijk: "hé, dat is Perugia, de st Lorenzo domkerk" Maar toen ik het stukje las, zag ik dat je het er al bij had gezet.

    Klik hier om naar de website te gaan
  • maandag 01 maart 2010 @ 13:36
    #10
    reactie op (#9) bran01

    Ik heb net een boek uit de grabbelbak gekocht over de Gouden Legendes en hun invloed in het NL taalgebied. Jacobus de Voragine heeft de bestaande verhalen herschreven zodat ze effectief konden worden voorgedragen door de bedelmonikken van zijn dominicaner-orde. Rond 1200 waren er nogal wat 'ketterse' groeperingen actief, die het geloof dichterbij bij de mens wilden brengen. De dominicanen (en fransiscanen) wilden dit vanuit de schoot van de reguliere kerk bestrijden. Daarvoor moesten ze letterlijk de straat op, met betere (en vaak sterkere) verhalen...


    Soms lostte men het anders op: door bijvoorbeeld een preekstoel aan de buitenkant van een kerk te plakken, zoals hier te zien in Perugia:


    File:IMG 0853 - Perugia - Cattedrale Pulpito di S. Bernardino - Foto G. Dall'Orto - 6 ago 2006 - 02.jpg

  • maandag 01 maart 2010 @ 11:47
    #9
    reactie op (#8) bernard-de-clairvaux

    Dat is zo ........ maar het blijven mooie verhalen die heiligenlevens. Er is tijdens de middeleeuwen veel over geschreven. De Legenda Aurea van Jacobus de Voragine (1229-1298) is denk ik wel een van de bekendste.

    Gewijzigd op 2010-03-01 11:49:14
  • maandag 01 maart 2010 @ 11:34
    #8
    reactie op (#7) bran01

    'tegen wil en dank' valt 1700 jaar later natuurlijk lastig te verifieren. In heel veel heiligenlevens  ('vitae') aanvaart de hoofdpersoon nogal terughoudend zijn taken: dit onderstreept zijn of haar bescheidenheid. Het was een standaardformule, waaraan een verhaal gewoonweg moest voldoen. De voortvarendheid waarmee Ambrosius zijn klussen aanpakte, bewijst dat hij heel goed wist waar hij mee bezig was. Het past ook in het plaatje dat elders in het romeinse rijk plaats vond: de standaard notabelen doken op het bisschopsambt als nieuw carrierepad.

  • maandag 01 maart 2010 @ 11:21
    #7

    Toch wel een bisschop tegen wil en dank. Ambrosius werd door keizer Valentinianus belast met het bestuur over de provincie Liguria Emilia en vertrok hij naar Milaan. Destijds was er in Milaan geen bisschop, hierdoor was het volk bijeen om een opvolger te kiezen. Er heerste grote onenigheid tussen katholieken en arianen met betrekking tot het kiezen van een bisschop. Ambrosius toog (als bestuurder en rechtsgeleerde) naar de kerk om de gemoederen wat tot bedaren te brengen. Toen hij de kerk betrad klonk van ergens uit de menigte een kinderstem: 'Ambrosius als bisschop!!', iedereen stemde in met deze uitspraak en zo werd hij tot bisschop gekozen. Hij heeft nog geprobeerd om de benoeming ongedaan te maken door weg te lopen en publieke vrouwen naar zijn huis te laten komen maar het mocht niet baten. Uiteindelijk heeft hij het lot geaccepteerd en is zeer voortvarend aan de slag gegaan.


    De scheiding tussen de klassieke oudheid en middeleeuwen is nogal diffuus. Veel vroege kerkontwerpen vinden hun oorsprong in de typisch romeinse basilica vorm. Wat mij betreft mogen we onze Ambrosius wel tot de (vroege) middeleeuwers rekenen. 


     


    ambrosius1.jpg

    Gewijzigd op 2010-03-01 11:25:34
  • zondag 28 februari 2010 @ 22:29
    #6
    reactie op (#4) Calamandja

    heiliger dan deze kunnen we niet hebben hè?

  • zondag 28 februari 2010 @ 12:22
    #5
    reactie op (#4) Calamandja

    Heiligen werden in de eerste eeuwen van het christendom al vereerd (en 'uitgevonden'). Het waren veelal (vermeende) martelaren, die door hun zelf-opoffering dichter bij god stonden. Hun status in de hemel maakte hen tot ideale 'vrienden', die een goed woordje konden doen voor hun aanbidders bij de grote chef. Zeker sinds de doorbraak van het christendom ontstond er een ware wildgroei aan relikwienvondsten en -handel. Er dreigde zelfs een soort tweedeling te ontstaan tussen de officiele kerk (in de stad) en de (rijke) particulieren, die de heiligdommen op de oude grafplaatsen (buiten de stad) in bezit hadden of kochten. Door de legalisering en bevoordeling (geen belasting) van het christendom na Constantijn, kreeg de kerk de financiele middelen om de concurrentie aan te gaan. Tevens was het een voordeel dat de rijke senatorenfamilies nu een extra carrierepad konden kiezen. Deze ontwikkelingen stelden de kerk dus in staat om zich de relikwieverering toe te eigenen en te intensiveren. In dat plaatje past Ambrosius dus precies. In breder perspectief mag geconcludeerd worden dat heiligen een noodzakelijk instrument vormden bij de kerstening die vanaf de 3de een grote vlucht nam. De behoefte aan lokale 'helden' zorgde nogeens voor een extra katalysator.


    cella%20(4).JPG


    Cella Memoriae Bonn


    Daarnaast kwam er ook politiek om de hoek kijken. Na de instorting van het Romeinse Rijk, bleven kerken en abdijen belangrijke machtscentra voor de nieuwe bestuurders (de 'volksverhuizers'). Het creeren van nieuwe tradities, ceremonies en jaarmarkten bleek erg succesvol bij de bestendiging van hun macht. Daar hoorden natuurlijk ook de vondst of import van nieuwe heiligen bij. Uit de bronnen valt ook de destileren dat oude, anonieme heiligen werden vervangen door nieuwe al even fictieve helden. Het Thebeisch leger is daarvan een goed voorbeeld. Hun heldhaftigheid sprak zeer tot de verbeelding van de Franken: Viktor betekent bijvoorbeeld 'winnaar', Gereon betekent 'strijder'. Toen de kerk zich vanaf het jaar 1000 echt over Europa had geconsolideerd, werd het tijd om te oogsten...financieel gezien dan. Heiligen vormden de ideale inkomstenbron vanwege bedevaarten en jaarmarkten. Deze commercialisering riep weerstanden op bij bepaalde oprecht religieuze lieden...en die werden dus vervolgens ook maar heilig verklaard. Het systeem hield zichzelf aardig in stand, in ieder geval tot de reformatie.


    Mijn hartelijke dank aan onze eigen chef voor de voorzet...;-)

    Gewijzigd op 2010-02-28 13:01:50
  • zaterdag 27 februari 2010 @ 22:46
    #4

    Heiligen horen sowieso thuis in kathedralen en dus op de club van de bouwers ervan. EN ik lees dat hij de grote Augustinus heeft bekeerd; zonder Ambrosus geen Augustinus, en daarenboven wie in een dom of kathedraal begraven ligt, verdient hier zijn plaats. Trouwens, zijn heiligen geen uitvinding van de middeleeuwers, of kathedralenbouwers?

  • vrijdag 26 februari 2010 @ 19:04
    #3
    reactie op (#2) antonius_

    literair hoogstandje!