680 keer bekeken

documentaire Bosch

  • woensdag 10 februari 2016 @ 13:39
    #3
    reactie op (#2) Calamandja

    Het is echt wel leuk om 'het spel' te zien gebeuren. Let vooral op de aarzelingen, vertwijfelde blikken en glimlachjes. Ook de sfeerbeelden in Venetië zijn bijzonder mooi. Voor de inhoud koop je gewoon het nieuwe boek. Het kost 24,95, dus dat valt mee. Ik ben momenteel bezig in een catalogus uit 2001. Toen was Rotterdam Culturele Hoofdstad en organiseerde men ook een soort Bosch-expo. Echter niet zo groot als nu...natuurlijk.

  • woensdag 10 februari 2016 @ 13:24
    #2

    Wat een ontnuchtering. Ik had de documentaire opgenomen om later te bekijken, maar da motivatie om dit te doen is wel weggeëbt. Ik dacht ook dat het een interessante analyse zou geweest zijn over de werken van Bosch, iemand iets horen uitleggen gaat toch sneller dan het zelf uit een dik (en meestal te duur) boek zelf te moeten opzoeken.

  • dinsdag 09 februari 2016 @ 16:54
    #1

    Gisteren bekeek ik de docu 'Bosch, visioenen van een genie' op NLD2. Gedurende anderhalf uur volg je als kijker de avonturen van de onderzoekers die de afgelopen jaren de wereld rondreisden om diverse Bosch'en aan hun onderzoek te onderwerpen. Minstens zo interessant waren de politieke spelletjes tussen de verschillende musea. Het Noordbrabants Museum wilde immers een Bosch-tentoonstelling organiseren, zonder zelf te beschikken over enig relevant kunstwerk. De truc die daarvoor werd bedacht is een investering in onderzoek en restauratie vanuit Nederland, in ruil voor de bruikleen van de betreffende werken uit diverse buitenlandse musea. Het was al vroeg duidelijk dat deze deal prima werkte in Venetië, waar 3 Bosch-werken enigszins in vergetelheid waren geraakt. Het Prado in Madrid stelde zich daarentegen nogal hooghartig op en voldeed perfect aan het stereotype beeld dat bestaat van Bosch-verzamelaar Philips II. Met name de Madrileense conservatrice was een karikatuur van zichzelf, die vanwege haar omvang als moest zuchten bij het openen van haar mond. Vervolgens meende ze (alleen op haar kantoor) een van de Nederlandse onderzoekers voor schut te moeten zetten, door te vertellen dat sommige mensen nog geen Goya van een Velazquez kunnen onderscheiden. Vanzeldfsprekend staat het Prado de Tuin der Lusten niet af, maar wat blijkt: het Noordbrabants Museum heeft er ook niet om gevraagd! Dat vonden ze niet chique om te doen... Tja, de reactie had je vantevoren kunnen raden, maar je kunt ook te diplomatiek met dit soort onderwerpen omgaan. Als één ding opviel tijdens deze documentaire, dan waren het de antieke zeden en gebruiken die in dit soort topmusea blijkbaar nog steeds gecultiveerd worden. De audientie bij de directeur van de Venentiaanse Galleria d'Academia sprak boekdelen. Sindsdien zijn overigens alle verstofte Italiaanse museumdirecteuren vervangen door meer ondernemende, buitenlandse professionals. Om zodoende eindelijk wat beweging te krijgen in dat stilstaand water.

    Er kwamen overigens nog wat andere museale apen uit de mouw. Museum Boijmans in Rotterdam heeft wel 2 Bosch'en en beschikt daarmee over een betere onderhandelingspositie op de tentoonstellingsmarkt. Zodoende konden zij eerder beslag leggen op de Hooiwagen van het Prado en daarmee het Bosch-jaar informeel in Rotterdam laten starten. Tijdens een telefoongesprek noemde één van de Bossche onderzoekers dat 'erg oncollegiaal'. Ook leuk: na Den Bosch zal het Prado ook een Bosch-tentoonstelling organiseren, maar wat blijkt: Venetië stuurt haar schilderijen niet naar Madrid! De reden: de werken moeten al naar NL reizen en men vindt het te risicovol om ze daarna ook nog naar Madrid te sturen. Vervolgens belt de directeur van het Prado met Den Bosch om te vragen of ze wellicht één schilderij minder willen lenen in Venetië, omdat dat schiderij dan wel naar Madrid gestuurd kan worden. De Nederlandse onderzoeker kan dat helaas niet honereren. Hij heeft immers geinvesteerd in de restauratie van de Venetiaanse werken. Een scene waar je als kunstliefhebber toch een wrang gevoel aan over houdt.

    In de slotminuten van de documentaire volg je een discussie tussen de onderzoekers en de museumdirecteur. Het betreft de heikele kwestie van de toeschrijving van de tentoongestelde werken. Op dat moment stond ik toch even paf. De onderzoekers zijn jaren bezig met dit onderwerp: welk werk is van Bosch, wat is atelierwerk en wat is van navolgers? Maar het moment dat men het op een briefje moet schrijven, zie je ineens schichtige blikken. Men wil immers de diverse bezitters niet voor het hoofd stoten. In wetenschappelijke artikelen kun je mitsen en maren tot je een ons weegt. Op een tentoonstellingsbordje moet gewoon heldere informatie staan. Ik ben benieuwd wat uiteindelijk gaat gebeuren.

    Al bij al biedt de documentaire een interessant inkijkje in de museumwereld. Eigenlijk viel maar één klein ding tegen....het ging helemaal niet over Hieronymus Bosch!

     

     

    Gewijzigd op 2016-02-10 10:12:11