1942 keer bekeken

Fransiscus & Assisi

  • dinsdag 10 januari 2017 @ 20:48
    #12
    reactie op (#11) bernard-de-clairvaux

    Ik zag het. 

     

    Toch vraag ik me nu altijd af hoed at zit. Zijn van Franciscaner, maar zijn toch een aparte orde. Wat is het verschil?

    daarnaast oorspronkelijk hadden de Franciscaners bruine habijten. Nu is dat zwart en hebben de Capuceiners bruine habijten. Hoe zit dat?

    Klik hier om naar de website te gaan
  • dinsdag 10 januari 2017 @ 09:20
    #11
    reactie op (#9) antonius_

    Het verhaal over de Capucijnen NU op radio 1!

  • zondag 08 januari 2017 @ 21:08
    #10
    reactie op (#9) antonius_

    Dank voor de actuele toevoeging. Ik liep vrijdag in Roermond door de Minderbroederssingel.

  • zondag 08 januari 2017 @ 11:55
    #9
    reactie op (#8) bernard-de-clairvaux

    Waarde Abt,

    Je hebt een echt mooi artikel gemaakt, dat ik met plezier heb gelezen. In Zaterdag Trouw  (07-01-17) een recensie van Stijn Fens van het boek van Jan Jacobs: "In de schaduw van Franciscus", over de kapucijnen (naast de conventionelen), een van de twee orden die Franciscus ook als hun stichter en inspiratiebron beschouwen. De hoofdorde is de Orde van de minderbroeders, nu beter bekend als de franciscanen.

    Onvoorstelbaar wat deze orden hebben betekent, c.q. zijn geweest: in de straatnamen van de oudere steden vind je de namen van orden nog terug, niet alleen in Nederland , maar ook in Belgie, Frankrijk en Spanje.

    In Tilburg en Breda hebben de kapucijnen veel betekent voor het jongerenwerk; de generatie voor ons is er nog mee opgegroeid.

    De naam kapucijn is ontleend aan de lange puntmutsachtige kap ( de capuccio of kapoets) die is vastgenaaid aan de vormloze pij van

    vaalbruine zwarte stof waarin de broeders gekleed gaan.

    In Nederland zijn nog 2 kapucijnenkloosters: in 's-Hertogenbosch en Tilburg. Het klooster van 's-Hertogenbosch zal worden overgedaan aan de Franciscanen, zodat alleen Tilburg overblijft. Ze zijn te klein en vormen geen zelfstandige provincie binnen de kapucijnenorde en gaan rechtstreeks onder Rome vallen. Het generalaat heeft nog geprobeerd de Nederlandse broeders zover te krijgen jonge kapucijnen uit het buitenland op te nemen; die suggestie is keer op keer afgewezen. Dit betekent op termijn - Tilburg kan als een sterfhuis worden beschouwd- het einde van 500 jaar kapucijnen in Nederland.

    met groeten

     

    onderschrift.jpg

  • dinsdag 27 december 2016 @ 15:21
    #8
    reactie op (#7) antonius_

    Intussen "Een man uit het dal van Spoleto" bijna uit. Geweldig boek dat ik eigenlijk veel eerder had moeten lezen. Het bestaat uit 3 delen waarvan het eerste deel ingaat op het historisch kader waarin Franciscus leefde. Zowel de kleinsteedse beslommeringen van Assisi komen aan bod, als de politiek-militaire situatie tussen de Rooms keizer en het Pausdom. Deel 2 citeert relevante gebeurtenissen uit diverse Franciscus-biografiën, die kort na zijn dood zijn verschenen. In het laatste deel probeert de schrijfster de meest bijzondere aspecten en gebeurtenissen te duiden. Franciscus predikte de navolging van Christus, maar de bijna hysterische wijze (mijn woordkeus) waarmee hij de armoede propageerde, heeft geen enkel raakvlak met het Bijbelse leven van Jezus. Waarom ging hij zo over de top? Waarschijnlijk ligt het antwoord in de hoofse cultuur ....wie had dat gedacht?

    In zijn jonge jaren streefde Franciscus een leven als stadsridder na. Hij wilde zich ontworstelen aan het burgerlijke koopmansbestaan van zijn familie en meende dat de vele Italiaanse burgeroorlogjes een beter carrièreperspectief boden. Dat plan mislukte jammerlijk en zijn familie moest hem zelfs vrijkopen. Het koopmanskapitaal dat hij wilde ontvluchten, diende om hem te verlossen. Die psychologische klap heeft er wellicht voor gezorgd dat hij zich nog radicaler wilde afscheiden van zijn familie en hun oppervlakkige geldzucht. Daarnaast had hij veel hoofse romans gelezen en had hij toegang tot de troubadoursliteratuur via de handelsrelaties van zijn vader in de Noordfranse Champagnestreek. In sommige verhalen kon de mannelijke held alleen het hart van zijn geliefde winnen, door zich compleet te (laten) vernederen in armoede en spot. Deze 'hoofse mentaliteit' heeft Franciscus wellicht ook toegepast om de liefde van God te mogen verdienen.

    Overigens geeft Franciscus zelf een andere verklaring voor zijn extreme hang naar armoede. Christus verliet de onnoemelijk rijke hemel om op de schamele aarde voor ons Zijn lijdensdood te ondergaan. Geen enkel lijden van onze kant kan de vergelijking met dit offer doorstaan en daarom kunnen we alleen maar streven naar maximale armoede.

    Het acute succes van Franciscus en zijn volgelingen is vooral te verklaren door de radicale tijdgeest die toch al door Europa waarde. Kathaarse predikers trokken vanuit Frankrijk naar Italië en probeerde nieuwe zielen te winnen. In diverse steden belandden ketters op de brandstapel. Waarom werd Franciscus wel omarmd door de reguliere kerk? Het antwoord ligt in zijn onvoorwaardelijke trouw aan de kerkelijke kaders. Hij riep niet op tot opstand en vroeg altijd toestemming voor zijn prediking. Al snel had de Paus door dat het inkapselen van Franciscus het ideale antwoord was op de onregelmatigheden die overal de kop op staken. De Franciscaner orde zou ook alleen rechtstreeks verantwoording afleggen aan de Paus. Ook politiek speelde een rol. Assisi vervulde een strategische rol in de verdediging van de Pauselijke gebieden, maar stelde zich vaak zelfstandig op. Na de dood van Franciscus werd in no-time een basiliek ter zijner nagedachtenis gebouwd, gefinancierd door de Paus die zodoende meer invloed wilde in de stad.

    En dan nog wat over de naam Franciscus. Zijn eigenlijke naam was Giovanni di Pietro Bernardone. De legende vertelt dat zijn bijnaam Franciscus ('Fransoos') werd, omdat hij zo graag Franse liedjes zong. Dat zou natuurlijk kunnen, maar reëler is een verklaring vanwege de Franse handelsrelaties van zijn vader. Wellicht heeft de jonge Giovanni zelfs in Frankrijk gewerkt als onderdeel van zijn leertraject tot koopman in de voetsporen van zijn vader. Er zijn zelfs vermoedens dat zijn moeder een Franse was, omdat haar bijnaam 'Pica' was, ofwel 'de Picardische'.

    En hoe zat het met de stigmata? De verwondingen van Christus die zich vertoonden op het lichaam van Franciscus? Hoe reëel is het dat die wonden zich werkelijk (spontaan) hebben voorgedaan? Kort na zijn dood werd zijn levensverhaal al opgeschreven, maar wél volgens het standaardprocedé voor een heilige: hoe meer wonderen hoe beter. Hij zou de wonden hebben gekregen na een visioen waarin een Serafijn hem de wonden van Christus toonde. Hij heeft ze altijd proberen te verbergen en ze waren tijdens zijn leven niet publiek bekend. ​