122 keer bekeken

boek Hildegard van Bingen

  • zaterdag 30 januari 2021 @ 20:20
    #10
    reactie op (#9) Calamandja

    Thera Coppens is precies zo'n 'herverteller' als Van Loo, zonder dat er nieuwe inzichten aan worden toegevoegd. Ook ik heb overigens pas de laatste jaren door dat die kroniekschrijvers van vroeger een bepaalde bedoeling hadden met de optekening van oorlog, moord en gekonkel en dat we meestal de verhalen van de winnaars lezen.

  • vrijdag 29 januari 2021 @ 21:14
    #9
    reactie op (#7) antonius_

    Nu we het hier over Trouw hebben, ik ben er toch in ontgoocheld. Recensies gaan niet diep genoeg, of beter gezegd ze zouden beter door experts worden besproken: geschiedenisboeken door historici bijvoorbeeld.

    Gisteren zocht ik een recensie over het boek "Johanna en Margaretha - Gravinnen van Vlaanderen, prinsessen van Constantinopel"., waarover ik een interview vond met de auteur dat ik heb toegevoegd bij de videoalbums. Geen enkele krant in Vlaanderen had het boek blijkbaar waardig genoeg gevonden voor een recensie; Trouw echter wel, wat begrijpelijk is want de auteur is een Nederlandse: "Coppens wekt twee vergeten gravinnen uit de dertiende eeuw weer tot leven" met als eindoordeel: "erudiet, en met talent om de vrouw te plaatsen in een grote geschiedenis". Thera Coppens wordt trouwens foutief als historic gecatalogeerd, ze is immers journaliste en shrijfster. 

    Ik vond nog een tweede recensie, ook bij een Nederlander, namelijk Henk 't Jong, wel (middeleeuws) historicus met als titel "HWZD? Of berichten uit de rotsholen van het verleden…[1]" HWZD is de conclusie of "...het wemelt zo van aannames en niet te controleren beschrijvingen van mensen, zaken en gebeurtenissen dat ik telkens dacht: Hoe weet ze dat? Afgekort: HWZD". Thera Coppens baseerde zich op "kronieken" voor haar boek, en iedereen weet, zoals Henk 't Jong schrijft: "Zelfs als een kroniekenschrijver die de bewuste persoon (goed) gekend heeft die persoon beschrijft moet je oppassen, dat weet elke historicus. Wie weet wat voor verborgen agenda de schrijver had toen hij iemand, bijvoorbeeld een gravin, ophemelde of de grond in schreef. Je kunt verder al helemaal geen waardeoordelen gaan vellen; iets wat mevrouw Coppens aan de lopende band doet".

    Geen probleem dat journalisten of broodschrijvers een geschiedenisboek schrijven maar ze laten het best nalezen door een historicus of historica of vragen advies. Ofwel voegen ze de ondertitel 'roman' toe op de voorkaft.

    Dat belet niet dat ik Nederland wel volg via berichtgeving die ik dagelijks in mijn mailbox krijg van Trouw, maar ook van NRC... 

  • dinsdag 26 januari 2021 @ 19:25
    #8
    reactie op (#7) antonius_

    Krijg best heimwee naar een papieren krant op de mat. Trouw is echt wel goede krant trouw-ens.

  • dinsdag 26 januari 2021 @ 13:59
    #7
    reactie op (#6) bernard-de-clairvaux

    Ben al jaren, sinds onze dochter daar haar journalisten-stage liep, abonnee van Trouw. De zaterdagbijlageis zo'n beetje

    mijn blik op de buitenwereld. Maar Trouw heeft ook dagelijks een bijlage, die De Verdieping heet. In die Verdieping worden

    allerlei onderwerpen aangekaart, maar ook wekelijks (op verschillende vaste dagen) recensies van Muziek en andere uitvoeringen,

    Boeken over filosofie, religie, nieuw uitgebracht films en dergelijke.

    De recensies van die boeken volgen een vast stramien, waaronder: REDEN waarom het boek Niet gelezen zou moeten worden en REDEN

    waarom je het boek juist WEL zou moeten lezen. Deze vorm van recenseren bekoort ook mij niet. De recensie is voor mij niet meer dan een extra attentie voor het feit dat het boek is verschenen. Ik heb me aan de hand van dat stramien nooit gemotiveerd gevoeld het boek aan te schaffen, Noch om het toch NIET aan te schaffen. 

     

    onderschrift.jpg

  • zaterdag 23 januari 2021 @ 11:10
    #6
    reactie op (#5) Calamandja

    Herkenbaar en nog mild. Als ik voor een krant zou schrijven, was mijn recensie wel wat kritischer geworden.

  • donderdag 21 januari 2021 @ 18:24
    #5
    reactie op (#3) bernard-de-clairvaux
  • zaterdag 16 januari 2021 @ 14:30
    #4
    reactie op (#3) bernard-de-clairvaux

    Inderdaad, waarom kan men die visioenen en haar mens- en wereldbeeld niet hertalen naar de huidige tijd, zoals men dat gedaan heeft en nog steeds doet met het werk van Meister Eckhart, door o.a. Eckhart Tolle.

    Momenteel beperkt de interesse in Vlaanderen voor Hildegard zich tot fundamentalistische- en natuurgeneeskundige kringen (buiten natuurlijk de wetenschappelijke studie van haar werken aan de universiteiten van Leuven en Gent, die beiden een middeleeuws manuscript van haar bezitten). 

  • zaterdag 16 januari 2021 @ 13:53
    #3
    reactie op (#2) Calamandja

    hahaha, wat een scherpe analyse. Ik moet in 1100 wat neutraler blijven, maar met name dat hoofdstuk van die "huisarts" vind ik van een extreem toverkol-gehalte. De hoofdstukken over de visioenen zijn vervelend abstract, waarbij ik me bedenk: de visioenen van Hildegard werden in haar tijd begrepen als uitleg van bestaande bijbelse teksten. Waarom maken hedendaagse theologen er dan zo'n abstracte brei van? Waarbij ook regelmatig persoonlijke gevoelens en waarnemingen komen opborrelen. Dit boek levert mij dus, zoals vaker bij mystiek, een hoog jeukgehalte op. Waarom kan het werk van Hildegard niet 'objectief' worden geduid, vraag ik me dan af?

    In mijn recensie houd ik het compact:

    Hildegard van Bingen is een van de meest boeiende middeleeuwse persoonlijkheden. Zij oefende een enorme invloed uit op haar eigen periode en is sindsdien altijd een christelijke icoon gebleven. Hildegarde stamde van lagere, maar welvarende adel en ervaarde als in haar vroege jeugd, zelfs als foetus, religieuze visioenen. Zij trad toe tot een Rijnlands klooster en werd uiteindelijk abdis van haar eigen convent in Bingen. Zij dicteerde haar visioenen aan haar trouwe kloosterlingen die vanuit het scriptorium zorgden voor de verspreiding van deze geschriften. Diverse boeken zijn bewaard gebleven en ook haar uitgebreide correspondentie met kloosters, bisschoppen en de paus. Hildegard was een soort mediapersoonlijkheid en streed voor een zuivering van de kerk, beheerst door corruptie en zedeloosheid. Dit boek beschrijft diverse aspecten van haar visioenen, muziekstukken en medische handleidingen, waaronder ook de miniaturen in deze handschriften. Interessant, maar ook enigszins abstract boek door de onvermijdelijk theologische inslag. Met illustraties, noten en literatuuroverzicht.

     

     

  • zaterdag 16 januari 2021 @ 12:10
    #2
    reactie op (#1) bernard-de-clairvaux

    Ah ja, dat ligt al op mijn nachtkastje en ik heb reeds enkele hoofdstukken gelezen. Als je iets over Hildegard wilt lezen neem je beter het andere boek dat Wilbrink heeft geschreven: https://geschiedenis-winkel.nl/p/leven-en-werk-van-hildegard-van-bingen/

    Het boek dat op je mat viel (had ik ook maar zo een mat) is geschreven door een allegaartje van auteurs, van een zuster uit de Hildegardabdij tot een antivaxdokteres uit België. Er zullen wel goede stukken in zitten maar ofwel wenst de abdis je te bekeren, en de dokteres stelt als je dan toch vroegtijdig sterft, niettegenstaande je aderlatingen hebt uit laten voeren en het speltdieet van Hildegard hebt gevolgd, dat betekent dat je relatie met God niet goed zit of je psychisch in onevenwicht bent. En mocht je dan toch zeer godsdienstig zijn en je sterft dan toch vroegtijdig, ja dan heeft het God beleift om van jou een zielenoffer te maken. Ja dan krap je wel even in je haren.... en leg je het boek een momentje opzij om een "echt" historisch boek ter hand te nemen.

    Dus ja, het ligt op mijn nachtkastje en er zal wel iets beters inzitten dan wat ik hierboven vermeld heb hoop ik.

  • zaterdag 16 januari 2021 @ 10:33
    #1

    Gisteren viel dit boek op de mat:

    Zicht op Hildegard - Berne Media

    Wellicht kent onze 'Binge-watcher' het al?