346 keer bekeken

Maelwael in het Rijksmuseum

  • dinsdag 20 februari 2018 @ 18:44
    #8
    reactie op (#7) maerlandt

    Tja, ik heb zo gecopypast vanuit mijn facebook-bericht over die dag. Weet dus niet wat hier technisch aan de hand is.

  • dinsdag 20 februari 2018 @ 09:37
    #7
    reactie op (#1) bernard-de-clairvaux

    mooie reportage maar jammer genoeg de foto's niet te zien van de beroemde fotograaf Hans Busio . crying

  • donderdag 01 februari 2018 @ 18:38
    #6

    Wij waren vandaag bij crossroads. Voor ons een mooie expositie/ verhandeling. 

    De boodschap of het verhaal is te complex en met teveel effecten geprobeerd over te brengen. Een presentatie van de (gedachte) volksverhuizingen per Jaar (!) was genoeg geweest.

     Maar blij dat we er waren

     

     

    onderschrift.jpg

  • donderdag 09 november 2017 @ 09:48
    #5
    reactie op (#4) bernard-de-clairvaux

    Vanavond donderdag 9 november in NU TE ZIEN om 21:45 op NPO 2:

    waarin de tentoonstelling van het Rijksmuseum over Johan Maelwael wordt besproken.

    Kijken dus...!

    onderschrift.jpg

  • woensdag 08 november 2017 @ 16:22
    #4
    reactie op (#3) Calamandja

    Mocht je nog eens naar A'dam willen gaan, vanuit Vlaanderen bedoel ik, dan is dit wel een goed moment.

  • woensdag 08 november 2017 @ 15:54
    #3
    reactie op (#1) bernard-de-clairvaux

    Bedankt voor je recensie van tentoonstellingen. Die Maelwael was mij totaal onbekend, zelfs die tentoonstelling heb ik over het hoofd gezien, anders had ik ze wel in een blog op de club geplaatst. En zoals je schrijft over de expo over Crossroads is een goede voorkenns niet slecht om de tentoongestelde voorwerpen nog beter geschiedkundig te kunnen begrijpen en situeren. Net zoals je op vakantie gaat: Firenze bezoek j eook niet zonder een grondige voorstudie...

  • donderdag 02 november 2017 @ 19:47
    #2

    Erg leuk verslag. De reis door de middeleeuwen proberen wij ook te bezoeken.

    onderschrift.jpg

  • woensdag 01 november 2017 @ 22:29
    #1

    Vandaag was ik in Amsterdam om een bezoek te brengen aan de langverwachte tentoonstelling over Johan Maelwael. Het was een gedenkwaardige ervaring. Dat begon natuurlijk met de reis, want voor een provinciaal van achter de IJssel gaat een trip naar de hoofdstad toch niet in de koude kleren zitten. De spoorgoden waren we me echter gunstig gezind, want ik kon online een eerste-klas retour kopen voor eur 25,-. Zonder vertragingen liep ik om 10.30 uur Amsterdam CS uit op weg naar mijn eerste halte: het Allard Pierson Museum. Daar vindt momenteel de tentoonstelling Crossroads plaats, over de vroege middeleeuwen en volksverhuizingen in en nabij Europa. Het is een geweldige kans om mooie spullen te zien van de Longobarden, Byzantijnen, Avaren, Franken, Kopten, Goten etc. Een aantal objecten zijn geplaatst in een soort video-vitrines, waar korte, aansprekende 3D-filmpjes over het voorwerp worden getoond. Het enige nadeel is, dat je niet continu het betreffende object kan zien, maar het biedt absoluut toegevoegde waarde bij de interpretatie van e.e.a. Ik vermoed dat de presentatie voor de doorsnee-bezoeker wat onoverzichtelijk overkomt, omdat grafvondsten uit diverse regio's 'gemengd' in verschillende vitrines worden vertoond. Zelfs met voorkennis is het soms lastig om de zaken uit elkaar te houden. Wellicht dat het ruimtegebrek hier een rol heeft gespeeld. Recent bezocht ik een Sicilie-tentoonstelling in Bonn, die ook eerder in het Allard Pierson te zien was. Ik had er hoge verwachtingen van, maar omdat men in Bonn (schijnbaar) teveel ruimte heeft, leek het alsof de tentoonstelling half af was. Dat kwam ook, omdat ik in diezelfde week de Nederlandse catalogus had gekocht. Een schitterende uitgave, met ook veel fotografie op locatie. De beleving van het boek bleek 'rijker' dan de feitelijke tentoonstelling. Ook de catalogus van 'Crossroads' is een rijke uitgave. Er staat veel meer in, dan in het museum te zien is. Dat is een beetje jammer, maar toch: voor een liefhebber is het echt een mooie tentoonstelling. Nog een kleine kritische noot ter afronding: de tentoonstelling toont aan dat diversiteit in Europa van alle tijden is. Dat klopt vanzelfsprekend, maar ik krijg hierbij de indruk dat er een impliciet politiek motief meespeelt. Ik zou die boodschap gewoon explicieter uitspreken en een steviger statement maken. Dat maakt geschiedenis nog relevanter voor het heden.

    Vervolgens werd het tijd voor de late middeleeuwen. De wandeling naar het Rijksmuseum voelde als een soort moderne volksverhuizing, gezien de overdosis buitenlands publiek dat doelloos langs de grachten doolde. Daar tussendoor racen hippe, wufte en gestresste yuppen, studenten en zonderlingen opweg naar hun volgende cappucinno, pilletje of poeder. Jullie snappen dat één zo'n dagje Amsterdam per jaar voor mij meer dan genoeg is, maar vandaag kon ik het allemaal 'handlen'...met Maelwael in het vizier. Het Rijksmuseum is natuurlijk druk bezocht, maar de logistiek is prima uitgekiend en met een museumkaart kun je direct via een suppoost naar binnen. Ik stond dus in no-time in de Maelwael-expo...en het was geweldig! Van Johan Maelwael zijn amper werken bewaard gebleven en de veelal indirecte toeschrijvingen zijn gebaseerd op de administratie van de Bourgondische hertogen en (vermeende) stijlverwantschappen met andere kunstenaars. Het meeste werk in de tentoonstelling is zodoende NIET van Maelwael, maar illustreert wel perfect het wereldje waarin hij verkeerde. Ondanks de drukte in het museum viel het aantal bezoekers aan de tentoonstelling heel erg mee, zodat je echt alle tijd en rust had om alles goed te bestuderen. Vanzelfsprekend is het geweldig om een paar miniaturen van de Gebroeders van Limburg te kunnen zien. Zij waren neven van Maelwael en kwamen hem vanuit Nijmegen achterna, richting Parijs en Bourgondië. Ook mooi: pleuranten, afkomstig van de hertogelijke praalgraven in Champnol.

    foto van Hans Busio.

    Als ik goed tel, zijn er maar twee werken aanwezig die echt aan Maelwael kunnen worden toegeschreven. De overige werken stammen van zijn collega's in de hertogelijke ateliers in Dijon en omgeving: niet alleen schilderwerk, maar ook schitterende, soms miniscule sierraden. Je herkent het toenemend realisme dat in de kunst rond 1400 opdoemde en dat een paar jaar later bij Jan van Eyck echt volwassen zou worden. Met name de tekeningen lijken soms realistischer dan de schilderijen, die vaak door het vele bladgoud nogal schematisch overkomen. Na 45 minuten had ik alles goed geabsorbeerd en bladerde ik nog even door de catalogus. Ik was natuurlijk benieuwd of de Zutphense vermelding over Herman Maelwael al was doorgesijpeld naar de officiële kanalen. Ik heb daarover in het verleden al genoeg gemeld. Tot mijn grote verrassing werd de voorgeschiedenis van de Maelwaels heel nauwgezet omschreven en stond mijn naam zelfs in een noot bij dit onderwerp. Dat vond ik toch echt wel een bijzondere ervaring!

    foto van Hans Busio.

    Enigszins in de wolken liep ik nog even door de middeleeuwse collectie van het Rijks. Tijdens een eerder bezoek, had ik de indruk dat deze presentatie nogal compact was. Dat had vermoedelijk te maken met de overdosis 'Gouden Eeuw' die ik toen al had moeten doorstaan, want nu was ik toch aardig onder de indruk van het geheel.

    Na het Rijksmuseum liep ik weer terug richting het station, maar onderweg bezocht ik nog wel even (nouja, even) het fotografiemuseum FOAM. Daar loopt momenteel een tentoonstelling over de klassiek-moderne fotograaf Kertesz. FOAM combineert dit soort 'meesters' vaak met tentoonstellingen over jong, aanstormend talent. Ook vandaag werd ik dus prettig heen en weer geslingerd tussen uitgebalanceerd zwart-wit en uitbundig, soms confronterend actueel werk. Vanzelfsprekend ook een mooi contrast met een ingetogen middeleeuwse werk van Maelwael en collega's. Toen de schemering langzaam inviel, liep ik het centraal station weer in, waar mijn trein weer startklaar stond. Het was weer een bijzondere ervaring.

    foto van Hans Busio.