628 keer bekeken

Vakantieverslag(en)

  • dinsdag 23 augustus 2022 @ 14:59
    #9
    reactie op (#8) Calamandja

    Dank voor de tip!

  • dinsdag 23 augustus 2022 @ 13:44
    #8
    reactie op (#6) bernard-de-clairvaux

    Kinderen, bastaardkinderen, inderdaad moeilijk te volgen. Ik heb al moeite om de middeleeuwse bastaards en relaties tussen de diverse Koninklijke-, Hertogelijke- of grafelijke families te volgen, laat staan de renaissancistische...

    Terwijl ik de website van KULeuven wat verkende kwam ik volgende thema-webpagina tegen die jou, als renaissance-liefhebber wel zou kunnen interesseren: VITRUVIUS, VOEDINGSBODEM VOOR RENAISSANCE-ARCHITECTUUR

    Gewijzigd op 2022-08-23 13:44:41
  • maandag 15 augustus 2022 @ 11:42
    #7
    reactie op (#6) bernard-de-clairvaux

    Het reisverslag doet je voelen alsof je er bij bent.

    Mooi relaas,

     

    onderschrift.jpg

  • vrijdag 12 augustus 2022 @ 09:38
    #6
    reactie op (#5) Calamandja

    Ik lees intussen het boek 'The light of Italy' over Federico da Montefeltro. Het is echt geweldig. Eigenlijk had ik het van tevoren moeten lezen, want nu denk ik regelmatig 'dit heb ik toch gezien? Of niet?' Ik weet dus nu pas dat Federico een (half)broer had die hem bijstond als een 'soort informele eerste minister'. Deze Octaviano was nog veel intellectueler dan zijn broer, de condotierre. Afentoe duizelen de dynastieke verbintenissen voor je ogen, maar het is wel duidelijk dat Federico's onduidelijke afkomst hem enorm heeft gestimuleerd om zijn heerschappij met kunst en kennis te benadrukken. Om kort te gaan: zijn vader Guidantonio had als heerser over Urbino geen kinderen bij zijn officiele vrouw, maar (o.a.) wel een dochter Aura bij een minnares. Deze Aura trouwde met een legerkapitein van Guidantonio. Federico is waarschijnlijk:

    a) een kind van dit stel en dus een bastaard-kleinkind van Guidantonio. Zijn (half?)brier Octaviano was een andere zoon van dit stel.

    b) een kind van een andere minnares of jonger broertje van Aura dat als kind door haar werd opgevoed

    Is het nog te volgen? In ieder geval toont het aan hóe belangrijk mannelijke opvolging was en dus haalde men heel veel trucs uit om die mannelijke lijn 'logisch' aan de buitenwereld te verkopen. Maar nu komt het: Guidantonio kreeg later alsnog een zoon uit een officieel huwelijk en Federico was dus niet meer nodig! Hij werd netjes gestald als toekomstig heer van een stadje in de buurt en zag zijn halfbroer Oddantonio opgroeien tot de nieuwe hertog van Urbino. Maar zoals we weten....het verhaal liep toch anders.

    Interessant weetje nog: we kennen de verhalen over de intellectuele, zelfstandige vrouwen uit de geslachten Gonzaga en Este. Zij bestuurden hun domeinen wanneer hun echtgenoten als generaals op pad waren voor hun opdrachtgevers. Echter, die traditie van vrouwelijke bestuurders in condotiere-families bestond al veel eerder. Ik lees nu hoe de dochters van dit soort families een stevige, humanistische opvoeding kregen om later namens hun echtgenoten te kunnen besturen. Condotierri waren echt op zoek naar zo'n vrouw en zodoende werden er veel huwelijken tussen dit soort families gesloten. Een onvermoed lichtpuntje als het gaat over de rol van de vrouw, zou je dus kunnen zeggen. Er was echter ook een keerzijde. Condotierri waren veel op oorlogspad en liepen natuurlijk ook risico's. Erfopvolging moest dus zo snel mogelijk worden veilig gesteld. De eerste vrouw van Federico kon geen kinderen krijgen en voedde overigens liefdevol een aantal bastaardkinderen op. Na haar overlijden trouwde Federico als de bliksem met de 14-jarige Battista Sforza. Hij was zelf inmiddels 38. Die dingen gebeurden en opvattingen over volwassenheid waren toen anders. Vaak werd zo'n relatie wel met enig geduld "opgestart", maar Battista beviel binnen een jaar van haar eerste kind en er zouden er snel meerdere volgen. Zij bezocht Federico zelfs tijdens zijn veldtochten om eerder zwanger te kunnen raken. Ondanks deze dynastieke verplichtingen en fysieke beproevingen bleek zij in haar tienerjaren ook een kundige bestuurder, mede vanwege een goede opleiding die ook na haar huwelijk nog doorliep.

    Gewijzigd op 2022-08-12 15:07:24
  • zaterdag 06 augustus 2022 @ 12:58
    #5
    reactie op (#1) bernard-de-clairvaux

    Dit mooie journalistieke verslag bevestigt nogmaals dat Italië het mooiste land ter wereld is. Van Montone had ik nog nooit gehoord, en de mozaïeken van Ravenna wilde ik ook wel eens zien, waar nog een vroeg-christelijke vrolijke niet-lijdende Christus wordt uitgebeeld.

  • vrijdag 05 augustus 2022 @ 11:21
    #4
    reactie op (#3) bernard-de-clairvaux

    Een zeer ruimreikend verslag en als ik dit allemaal lees heb ik ook zin om te vertrekken .

    Eén minpuntje , geen verlof meer ...laugh

    We zullen het dus maar houen en wegdromen in Gouda . 

  • vrijdag 05 augustus 2022 @ 09:11
    #3
    reactie op (#2) Marjoke

    Dankjewel! In september mag je het allemaal live vertellen, wel met voldoende pauzes ;-).

    Overigens: die tegelfragmenten uit Deruta zijn afkomstig uit die 'Rocca' van Perugia waar de roltrappen onderdoor lopen.

    Gewijzigd op 2022-08-05 09:16:49
  • donderdag 04 augustus 2022 @ 23:20
    #2

    Wat mis ik nu "vind ik leuk "knop. Ik zal dit bij iedere foto kunnen gebruiken. Prachtige foto's van prachtige locaties.

    dat van die roltrappen herken ik helemaal. Dat is heel bijzonder. Dan ga je door resten van op elkaar gestapelde kastelen van de heersers van de stad.

    ik wou dat ik zo kon schrijven als jij. Dat had ik ook wel een verslag kunnen schrijven. We hebben heel veel gezien en ik ben nu nog met het verwerken van de  circa 2000 foto's bezig.

    Die ga ik allemaal op Facebook zetten 😉

    Klik hier om naar de website te gaan
  • donderdag 04 augustus 2022 @ 16:50
    #1

    Laten we een oude traditie weer eens oppakken: het vakantieverslag! Altijd goed om indrukken te verwerken en nog wat beter vast te nagelen in het geheugen. Ik trap af met onze reis naar Umbrië. We verbleven 2 weken bij het charmante Montone, ooit de residentiestad van de condottiere-familie Fortebraccio. De reis naar Umbrië verliep via een korte tussenstop in Sterzing (heerlijk middeleeuws stadje net voorbij de Brennerpas) om vervolgens serieus halt te houden bij Ravenna. Eindelijk die mozaïeken bekijken! Als tegenprestatie richting de familie verbleven we wel in een agriturismo met zwembad voor voldoende ontspanning. Anders krijg ik zo’n verblijf in de Po-vlakte niet verkocht. In Ravenna kun je met een combiticket de 5 belangrijkste locaties bezoeken. Vanwege covid moest je voor twee van deze plekken een timeslot reserveren, maar op de exacte tijd werd niet gelet. Mijn gezinsgenoten maakte zich wat zorgen over het aantal highlights (vijf? VIJF!?!?), maar aangezien we hooguit 5-15 minuten ergens binnen waren, was het allemaal prima te doen. De achtergronden bij elk monument waren ook telkens anders, waardoor je bij elkaar het verhaal van laatromeins Ravenna rustig kon ‘doorlopen’. De eerlijkheid gebiedt te zeggen, dat er natuurlijk veel meer te zien is in Ravenna, maar ook ikzelf vond het wel OK. We bezochten dus: Mausoleum Galla Placida, San Vitale, San Apolinare Nuove, Baptiserium en het Bisschoppelijk Museum met de Andreaskapel. De ivoren troon in dat museum was een vette bonus. Overigens is Ravenna best een leuke stad en het was veel minder druk dan ik verwacht had.

    Afbeelding

    Na Ravenna reden we door naar Urbino. We hadden een B&B aan de rand van de binnenstad, maar het blijft een hele klim om die stad te verkennen. Natuurlijk vormde het Palazzo Ducale ons hoofddoel, gebouwd in opdracht van Federico da Montefeltro. Dit jaar wordt zijn 600ste geboortejaar herdacht met een mooie tentoonstelling over zijn culturele en humanistische ambities. Schitterende handschriften, miniaturen, beelden en schilderijen zijn vanuit heel Europa uitgeleend en dan loop je daar als enige bezoeker doorheen…dat is toch echt apart. De tentoonstelling stond ook pas 2 weken geleden op de website: zo lok je natuurlijk geen toeristen. Het Palazzo Ducale is een kunstwerk op zich, vooral vormgegeven door de architect Francesco die Giorgio. Deze Francesco was een soort ‘Leonardo’: schilder, beeldhouwer, maar ook ontwerper van vestingwerken en belegeringswerktuigen. Sommige van zijn technische tekeningen werden blijkbaar als decoratief beschouwd, zodat ze werden uitgehouwen in stenen platen die als versiering van het paleis dienden. Het enorme paleis bevat de Galleria Nazionale van De Marken, maar deze collectie is niet echt indrukwekkend. Zelfs ik vond de meeste altaarstukken wat doorsnee. Dat gold natuurlijk niet voor de twee werken van Piero della Francesca. De  Geseling van Christus is de meest bekende en raadselachtige. Er is al veel over de betekenis en datering gespeculeerd. Als je ervoor staat, ervaar je pas hoe klein het werk eigenlijk is. Eén van de theorieën is dat Piero het stuk als ‘reclame’ voor zichzelf heeft geschilderd. Het perfecte perspectief én het intellectuele thema dienden als PR. Zijn naam staat er niet voor niks op, compleet uitgeschreven.

    Afbeelding

    De volgende ochtend deden we nog een rondje stad, waar ik vooral onder de indruk raakte van twee oratoria. Dat zijn kapellen van religieuze broederschappen, die zich met allerlei weldadigheden bezig hielden. De ene bevatte een schitterende ‘kerststal’ in barok stucwerk. De andere was een kleine kerk vol fresco’s over het leven van Johannes de Doper. Hier bekroop me weer even dat Assisi-gevoel.

    Afbeelding

    Na een cappuccino reden we door een schitterend bergachtig gebied naar ons hoofddoel, Montone. Nog even legde Googlemaps ons in de luren, want de naam van onze agriturismo kwam 2x voor waardoor we eerst bij de verkeerde boerderij aankwamen (‘ik zie geen zwembad!’). Noordelijk Umbrië was verrassend groen, mede omdat de bovenloop van de Tiber door dit gebied stroomt. Ook de zijrivieren bleken nog goed gevoed vanuit de bergen. Het was ook bijzonder om te zien hoe groepjes kleine zilverreigers in de ochtend en avond hun vaste route door ‘ons’ dal vlogen. Na een paar rustdagen, was onze eerste uitstap gericht op het stadje Citta di Castello. Heerlijk overzichtelijk met een kathedraal en het mooie renaissancepaleis van de condottieri-familie Vitelli. Het fungeert als kunstmuseum, maar ook hier geldt dat het paleis zelf de grootste attractie was. Ook interessant: Citta di Castello is de geboorteplaats van de moderne kunstenaar Alberto Burri. Terwijl mijn reisgenoten een terrasje scoorden liep ik een middeleeuws palazzo in waar zijn werk werd getoond. Een bijzondere combinatie: abstracte kunst in een historische omgeving. Ik kom nog op Burri terug.

    Afbeelding

    In die eerste week bezochten we ook Perugia, samen met vrienden die op doorreis waren. Het is een geweldige stad, gedrapeerd over een aantal steile heuvels. Je parkeert beneden en gaat met een aantal roltrappen naar boven, een attractie op zich. Hoofddoel was de Galleria Nazionale d’Umbria, die na meer dan een jaar van herinrichting op 1 juli weer was opengegaan…dat had dus nog mis kunnen lopen. Ik was er 20 jaar geleden met mijn vriendin en toen al maakte de collectie veel indruk. De nieuwe presentatie, met veel multimediale ondersteuning, sprak het hele gezelschap aan. Dat gold evenzeer voor de airco. Na de lunch trok ik nog naar het klooster San Pietro, gelegen op één van de uitlopers van de stadsheuvels. Het bevat nu de landbouwuniversiteit, maar daar merk je weinig van want het is een soort gesammtkunstwerk van romaans, gotisch, renaissance en barok waar de tijd heeft stilgestaan. Vanuit de tuin zie je Asssi liggen…

    Afbeelding

    Gezien de temperaturen tot 38 graden zorgden we echt wel voor voldoende rustmomenten aan het zwembad, maar toch was het heus niet vervelend om in een gekoelde auto naar stadjes met schaduwrijke straatjes en pleinen te rijden. Zo belandden we ook net over de grens met Toscane in het stadje Sansepolcro. Hier werd Piero della Francesca geboren en het bleef ook altijd zijn uitvalsbasis. Gelukkig heeft de stad twee van zijn werken kunnen bewaren, waarvan de Herrijzenis van Christus wel het meest indrukwekkend is. Het is niet geschilderd voor een kerk, maar diende als versiering van een vergaderzaal in het voormalig stadhuis, nu museum. Sansepolcro betekent letterlijk ‘heilig graf’ en dat heeft een reden. Ergens in de 12de eeuw namen twee inwoners van de stad tijdens een pelgrimstocht naar Palestina een aantal brokstukken mee van het Heilig Graf. Die relikwieën trokken natuurlijk pelgrims aan en er ontstond een abdij, waar omheen zich langzaam een stadje ontwikkelde. De herrezen Christus staat op uit zijn graf en herinnerde daarmee de gemeenteraad aan de hoogstaande oorsprong van hun stad en hun plicht deze goed te besturen. Het zal zeker hebben meegespeeld dat Sansepolcro recent was ingelijfd door Florence. Ondanks deze vernedering, hadden de stadsbestuurders nog steeds iets om trots op te zijn. Het andere kunstwerk van Piero is het enorme altaarstuk van de broederschap van de Misericordia. Naast heel veel heiligen staat hierop Maria letterlijk centraal, waarbij zij haar mantel beschermend om 8 figuren heen houdt. Deze personages (4 vrouwen, 4 mannen) symboliseren samen de bevolking van de stad, verdeeld over 4 generaties.

    Afbeelding

    Intussen waren we in onze tweede week beland en kon ik de kriebel niet langer weerstaan. Ik moest nog een keer naar Assisi. Vijf jaar geleden waren we er al, maar als je er 50 km vandaan zit, ga je toch gewoon nog een keer? De kerk opent al om 8h30 en samen met mijn oudste dochter reed ik er dus om 7h30 heen. Parkeergarage in en na een korte klim sta je ineens weer in die machtige kerk. We waren ca 45 minuten binnen en je kijkt je “te pletter” maar het is gewoon teveel om allemaal te onthouden. Het boek staat in de kast, dus ik ga het inhoudelijk allemaal (weer) nalezen. Overigens is er discussie over de exacte bijdrage van Giotto aan de beschilderde wanden en gewelven. Daar moet ik ook nog eens induiken. Na Assisi reden we naar Deruta, één van de hoofdsteden van de maiolicaproductie in Italië. Nog steeds, want de stad stikt van de ateliers en winkeltjes. Er is ook een schitterend keramiekmuseum in een oud kloostercomplex. Ondergronds kun je zelfs een aantal opgegraven ovens bezoeken. Gezien ons vroege vertrek lagen we ook weer op tijd aan het zwembad.

    Afbeelding

    Het was dan ook geen enkel probleem om de volgende dag wéér in de auto te springen. Dit maal was Gubbio aan de beurt en voor het eerst waren we enigszins beduusd door de drukte. Veel Nederlandse nummerborden en zowaar wat parkeerchaos. Dat had echter ook te maken met de wekelijkse markt. Ook in Gubbio herdenken ze dit jaar Federico da Montefeltro met een grote tentoonstelling, verdeeld over drie locaties in de stad. De eerste halte was het immense Palazzo dei Consoli. Hier werd het boekenbezit en de militaire carrière van Federico behandeld. Twee uitgesproken tegengestelde aspecten van zijn leven, maar die tegenstelling cultiveerde hij zelf maar al te graag. Het palazzo is een massieve steenklomp en bevat een brede, soms wat rommelige presentatie van de etrusken tot de Italiaanse eenwording. In het bisschoppelijk museum werd het deel van de tentoonstelling gepresenteerd over wetenschap en (bij)geloof. Hierbij natuurlijk veel boeken, maar bijvoorbeeld ook meetinstrumenten als een astrolab. Hier kwam ik ook regelmatig de naam van wetenschapper/astroloog Paulus van Middelburg tegen. Daar moet ik dringend verder induiken. Het laatste deel van de tentoonstelling bezochten we in het Palazzo Ducale van Gubbio, ook gebouwd in opdracht van Federico. Hoofdthema was hier architectuur, met (net als in Urbino) een hoofdrol voor Francesco di Giorgio. Het palazzo bezit ook een grote vaste collectie kunst, maar die vormt toch vooral decor omdat grote namen ontbreken. Gubbio is verder de perfecte middeleeuwse stad, maar niet overdreven gerestaureerd.

    Afbeelding

    Na een welkome rustdag stond vervolgens Alberto Burri nog een keer op het programma. In Citta di Castello wordt zijn werk namelijk ook getoond in een voormalige tabaksdrogerij. Dit enorme betonnen complex bevat series van zijn grote abstracte werken. Dwalend door die immense hallen, ervaar je precies wat zijn bedoeling was: balans creëren tussen vorm, materiaal en kleur. Een geweldige zen-ervaring en voor de meiden een perfect instagram-decor ;-).

    Afbeelding

    Op de laatste dag bezocht ik nog het voormalige franciscanenklooster van Montone. Niet groots en meeslepend, maar ook weer een authentieke plek waar je even helemaal in de middeleeuwen bent. En zo kwam een eind aan twee weken Umbrië, maar nog geen eind aan de vakantie! We reden op zaterdag wel naar het noorden, maar om files te mijden maakten we een tussenstop in Bologna. Wat een stad is dat! Natuurlijk is het één brok geschiedenis, maar het is ook ‘big city’ met alle rommelige aspecten die daarbij komen kijken (nee, de auto is nog heel). De dames verdiepten zich in het winkelaanbod terwijl ik zoveel mogelijk kerken afstroopte. Daarnaast bezocht ik de Pinacoteca Nazoniale, met veel middeleeuws en barok. Leukste was echter het Museo Medievale, met een enorme collectie middeleeuwse sierkunst en gebruiksvoorwerpen. Hun collectie grafmonumenten van professoren is echt geweldig. Bologna is immers universiteitsstad en professoren werden afgebeeld met hun studenten en/of boeken.

    Afbeelding

    Na de files reden we in een flits door naar Trento waar ons vertrouwde appartementencomplex op ons wachtte. Op zondag verkenden we de stad (opnieuw) en ik was met name enthousiast over de mooie nieuwe presentatie over de geschiedenis van Trentino in het bisschoppelijk paleis Buonconsiglio. We bezochten ook het wetenschapsmuseum MUSE opnieuw. De meiden waren weer even enthousiast als zes jaar geleden. Ter compensatie van deze culturele dag moesten we maandag aan een bergmeer neerstrijken, maar ik vond het echt helemaal prima.

    Afbeelding

    Dinsdag was het feest toch echt voorbij en moesten we 1100 km naar huis cruisen. Gelukkig filevrij en op zich ook gezellig. Zelfs een stop bij de ‘mac’ is (één keer per jaar) dan geen straf. Om 23 uur waren we thuis en dronken we er nog even een wijntje op. Het was weer fantastisch. Nu wel even bijkomen... ;-).

    Gewijzigd op 2022-08-04 17:03:36